Antalya Büyükşehir Belediye Tiyatrosu >> Foto-Galeri

Foto-Galeri

    Montevideo ya da Caracas'ta bir yerde Arthur Miller'in "Bedel" adlı oyununu gördüm. Oyunu sevdim ama insanı inciten bir yönü de vardı: Bir çeşit; katı, hoşgörüsüz, gülümsemesiz
Tiyatrodan çıkarken onun gerçekliğini ve acılığını unutmak istercesine oyunu geride bıraktım.
Aynı yıl Paris'te bir oyun daha gördüm. Duygudan, incelikten uzak kuşkucu, çılgın coşkunlukta bir oyundu. Onu da aşırılığından, çarpıcı erotizminden ve geleceği umursamazlığından ötürü sevdim.
Tiyatrodan çıktım. Buz gibi sokaklara, hareketsiz ağaçlara, insanların günlük uğraşlarına sevecenlikle baktım.
   Tiyatronun yarattığı şiddet ve öfke çoktan geçmiş ve her şey hemen unutulmuştu.
   Öyle sanıyorum ki, içinde bulunduğumuz dönem tam doyurmayan bir gerçek ile henüz biçimlenmemiş bir umut arasında dalgalanıp durmaktadır.
İlk sıradan son sıraya değin tiyatro salonlarını dolduran biz seyirciler, koskoca bir devekuşu yumurtasını çatlatmış olan tiyatronun bir yavru kuş gibi tüylenip kanatlanmasını umutla beklemekteyiz.
Absürd tiyatrodan da, eski tiyatro biçimlerinden de sıkıldık. Gerçekçilik devrini doldurmuş ve ölmüştür. Dirilip mezarından çıkmasını umalım!
   Açıkça ortada: Duvarların hepsi çökmüştür ve dünyanın dört bucağında, yedi ikliminde yasayan biz insanlar, hepimizi her şeyi yeniden kurmak, bilmek tanımak istiyoruz. Hepimiz tiyatroda kendimizi eskiden nasılsak ve gelecekte nasıl olacaksak öyle görmek istiyoruz.
Şiir benim ekmek paramdır. Dünya tiyatrosunun bütün kadın ve erkekleri! Sadece Şili'nin bir ozanıyım. Bu yüzden de her birinize hem çok yakin, hem çok uzağım.
Yine de hepimizin tiyatrodan ne istediğimiz, ne beklediğimiz, üstünde bir görüş birliğine varabileceğimiz kanısındayım: Yalın ama kolayca, ucuza kaçmayan, eleştirici ama insancıl bir nehir gibi kendi yatağında ilerleyen bir tiyatro. Tıpkı sınırlarının kendinden gayri hiç bir gücün çizemediği And Dağlarının bir nehri gibi.